Ik heb een stille geest. Dat is niet altijd zo geweest. Uit mijn studententijd herinner ik me een hoofd vol gedachten en interne gesprekken, soms bijna alsof er verschillende vertellers waren. Ergens later in mijn leven is het stil geworden. Ik heb dat altijd als een mixed blessing ervaren.
In mijn werk is die stilte waardevol. Voordat een cliënt begint te praten is er weinig. Dan komen er woorden, een gelaatsuitdrukking, een beweging, de klank van een stem, en tekent zich iets af in die stilte. Ik stel me dat soms voor als wind die over een stille zee trekt.
Wanneer we daarna allebei zwijgen, blijven de golven nog even aanwezig. Ze lopen door elkaar en worden langzaam lager. Soms ontstaat daaruit iets wat ik terug kan geven: een zin, een vraag, een beeld. Niet noodzakelijk wat ik als eerste dacht, en zeker niet dé waarheid. Eerder een poging om iets dichter te komen bij wat er werkelijk is.
Misschien zoek ik daarom ook buiten mijn werk naar dingen die die stille zee in beweging brengen: schrijvers en filosofen, natuur, muziek, bijzondere mensen. Niet zozeer om de stilte te vullen. Ik houd van die stilte, maar ook van wat er kan ontstaan wanneer iets werkelijk mijn aandacht trekt.
Soms gebeurt tijdens een gesprek iets merkwaardigs met de tijd. Het uur begint en eindigt op het afgesproken tijdstip, maar daartussen verliest tijd iets van zijn gewone betekenis. Ik ken dat ook uit de natuur, uit muziek en uit goede literatuur: momenten waarop er niets hoeft te worden toegevoegd aan wat er al is.
Matti Groot 