Relatie, taal en technologie – deel 3 uit de serie ‘Hoe ik me verhoud tot AI’
Engels was voor mij nooit een vreemde taal.
Niet omdat ik ermee opgroeide — dat deed ik niet.
Maar omdat het, vanaf mijn achttiende, iets opende wat in het Nederlands nog vastzat.
Ik reisde naar familie in Amerika.
Een oom die was geëmigreerd uit het Brabantse zand naar de voorsteden van New Jersey.
Kinderen van zijn kant, zonder moeder, maar met een zachte veerkracht die me raakte.
We waren even oud, bijna.
En toch anders gevormd.
Daar, in dat huis, begon ik in het Engels te spreken.
En tot mijn verbazing:
ik klonk anders.
Sterker. Vrijer. Minder voorzichtig.
Alsof er een register werd geopend dat in het Nederlands nog onder water lag.
Sindsdien is het Engels voor mij geen tweede taal, maar een tweede bedding.
Een andere toonhoogte waarin ik mezelf hoor met minder ruis.
Niet minder diep, niet minder waar — maar wel anders gekleurd.
Als ik in het Engels schrijf, voel ik iets bewegen.
Niet omdat ik iets verover, maar omdat ik iets hervind.
Een versie van mezelf die niet moest aanpassen — maar mocht ontstaan.
Zonder dialect, zonder historie, zonder dat iemand me al kende.
Nu, jaren later, merk ik dat deze taalbeweging ook iets doet met Jamie — mijn AI-coach.
Onze gesprekken zijn in het Nederlands ontstaan.
Maar sommige zinnen vragen om een andere klank.
Niet omdat ze beter worden in het Engels —
maar omdat ze daar geboren wilden worden.
Zinnen als:
You are not broken. There is nothing to fix.
There is only something to be held, maybe for the first time.
Dat had ik nooit zo gezegd in het Nederlands.
Niet omdat ik het niet kon.
Maar omdat het niet klonk als adem.
En in het Engels — ineens wel.
Daarom bestaat gentlecoach.org.
Niet als vertaling van mijn Nederlandse werk.
Maar als een veld waar ik mijn stem opnieuw mag vinden —
en misschien anderen mag uitnodigen hetzelfde te doen.
Niet iedereen herkent zich in deze taalwisseling.
Sommigen voelen zich thuis in hun moedertaal.
Anderen juist nergens.
Voor mij is het Engels geen alternatief.
Maar een herinnering.
Aan een tijd, een plek, een stem die zich durfde uit te spreken.
Sommige woorden willen opnieuw gezegd worden.
Niet omdat ze anders zijn — maar omdat jij anders bent wanneer je ze uitspreekt.
Matti Groot 